Walery Józef Jasiński
Biografia
Walery Józef Jasiński urodził się 21 lutego 1904 roku w Koszalinie w rodzinie Jakuba Jasińskiego i Wiktorii z domu Błażejewicz. W 1908 roku przeniósł się wraz z rodzicami do Mysłowic, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej. Od 1914 roku uczył się w Królewskim Gimnazjum w Mysłowicach. Po maturze w 1923 roku rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po drugim roku studiów Administratorem Apostolski polskiej części Górnego Śląska wysłał go do Rzymu na studia na uniwersytecie Gregorianum.
Święcenia kapłańskie przyjął 14 października 1928. Sakramentu udzielił mu biskup katowicki Arkadiusz Lisiecki. Mszę prymicyjną odprawił w Mysłowicach 17 października 1928. Jako kapłan był przez rok wikarym w Dębie, następnie katecetą w Żeńskim Seminarium Nauczycielskim w Nowej Wsi. Ponadto został ojcem duchowym w Śląskim Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, w którym pod jego duchową opieką znajdowało się m.in. trzech kleryków, którzy zostali w późniejszym czasie biskupami (w tym Ignacy Jeż). W kolejnych latach został wizytatorem nauki religii w szkołach handlowych i przemysłowych z ramienia Kurii Biskupiej w Katowicach. Był aktywnym propagatorem wartości chrześcijańskich wśród polskich nauczycieli i uczniów, co było reakcją na wzrastające znaczenie lewicującego Związku Nauczycielstwa Polskiego, który propagował świeckie szkolnictwo. Swoje przemyślenia w tej kwestii opublikował w książce O Katolicką szkołę w Polsce. Widział w tym ruchu zjawiska, które mogły doprowadzić do upadku autorytetu moralnego nauczycieli jako przewodników swoich podopiecznych, a przez to do nasilenia zjawisk patologii wśród młodzieży, chuligaństwa, nałogów i zbytniej samowoli, doprowadzającej do ostatecznego załamania się systemu wartości i zasad funkcjonowania współczesnego społeczeństwa.
Latem 1939 roku ksiądz Walery Jasiński przybył do Stanów Zjednoczonych w celu zbadania pracy tutejszych szkół handlowych i przemysłowych oraz ich systemu wychowawczego. W 1939 roku został profesorem w Seminarium Polskim w Orchard Lake, gdzie pełnił swe obowiązki aż do śmierci. W seminarium i na dwóch innych uczelniach (m.in. w Polskich Zakładach Naukowych) wykładał dogmatykę, katechetykę, apologetykę i religię. Pomagał poprzez pracę duszpasterską Polonii amerykańskiej w parafiach: Bożego Ciała, Przemienienia Pańskiego w Detroit, Trójcy Świętej w Windsor, Zmartwychwstania Pańskiego w Detroit oraz św. Stefana w New Boston. Po zakończeniu II wojny światowej organizował pomoc dla polskiego Kościoła.
Był kapelanem kilku polonijnych organizacji, m.in. Stowarzyszenia Polskich Akademików. Angażował się w krzewienie polskości w Stanach Zjednoczonych: prowadząc rekolekcje, wykłady, odczyty i przemówienia. Napisał około 300 artykułów dla czasopism amerykańskich w języku polskim i angielskim. Był współzałożycielem i wieloletnim prezesem Polsko-Amerykańskiego Stowarzyszenia Historycznego oraz przewodniczącym dystryktu Detroit-Windsor Katolickiego Stowarzyszenia Filozofów oraz asystentem kościelnym Stowarzyszenia Veritas. Należał do współorganizatorów Zjazdów Homiletycznych Kapłanów Polskich oraz Zjazdów Polsko-Amerykańskich Zgromadzeń Żeńskich.
W 1958 roku został naczelny redaktorem polonijnej gazety Sodalis Polonia w Orchard Lake, którą prowadził do końca życia. Był współorganizatorem kilku pielgrzymek polonijnej młodzieży do Polski. Został pochowany w Orchard Lake.