Wiesław Włodzimierz Romanowski
Biografia
Wiesław Włodzimierz Romanowski urodził się 18 sierpnia 1952 roku w Koszalinie. Absolwent Technikum Drogowego w Koszalinie i Instytutu Socjologii na Uniwersytecie Warszawskim (1976). W czasie studiów należał do Zrzeszenia Studentów Polskich, a od 1977 był członkiem Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej.
Po studiach pracował jako socjolog w koszalińskich Zakładach Przemysłu Elektronicznego „Kazel”, a następnie jako referent w Komisji Planowania Urzędu Wojewódzkiego. W latach 1979–1980 był instruktorem w Wydziale Kultury Zarządu Wojewódzkiego ZSMP w Koszalinie.
W 1980 został rzecznikiem prasowym Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” w Koszalinie, a następnie redaktorem naczelnym tygodnika „Sierpień 80” Regionu „Pobrzeże” NSZZ „Solidarność” w Koszalinie. Internowany 12 grudnia 1981 roku w stanie wojennym, osadzony w ośrodkach internowania w Wierzchowiu i Darłówku, zwolniony 30 kwietnia 1982.
Po zwolnieniu pracował w Okręgowej Dyrekcji Budowy Dróg i Mostów w Koszalinie jako robotnik mostowy i majster (1983–85), jako nauczyciel w Technikum Samochodowym (1986) oraz specjalista ds. inwestycji w Zakładzie Techniki Medycznej (1987–1988). Jednocześnie działał w opozycji i kolportował wydawnictwa niezależne. W latach 1989–1991 był wiceprzewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Obywatelskiego w Koszalinie.
Od 1990 do 1992 pełnił funkcję redaktora naczelnego koszalińskiej rozgłośni Polskiego Radia. Od 1992 dziennikarz niezależny, prywatny producent telewizyjny. Kierował TV Koszalin (1992–1995), Studiem Reporter (1995–1996). W latach 1998–2003 był korespondentem TVP w Kijowie. Współpracował z Polskim Radiem, BBC, „Wprost”, „Polityką”, Rzeczpospolitą, Głosem Pomorza, Dziennikiem Polskim w Londynie. Dla TVP1 i TVP2 wyprodukował ponad 40 reportaży i 10 filmów dokumentalnych, poświęconych zmianom społecznym i politycznym w Rosji i Ukrainie oraz polskiej polityce wschodniej.
Był działaczem KLD i z ramienia Kongresu dwukrotnie ubiegał się o mandat parlamentarzysty. W latach 1994–1998 zasiadał w Radzie Miasta Koszalin.
Od 2003 roku jest niezależnym reporterem, publicystą i konsultantem ds. Wschodu. W latach 2009–2015 pełnił funkcję wicedyrektora Instytutu Polskiego w Mińsku i konsula ds. kultury w Konsulacie Generalnym RP w Grodnie. Współpracował ze Studium Europy Wschodniej Uniwersytetu Warszawskiego. Pracuje w redakcji zagranicznej Polskiej Agencji Prasowej w Warszawie.
W 2012 roku ukazała się jego książka pt. Bandera. Terrorysta z Galicji – biografia Stepana Bandery.